De keuken van Porto is stevig, goedkoop en zonder opsmuk. Er is vis omdat de oceaan om de hoek ligt, er is varkensvlees omdat het achterland daarvan leeft, en er is port omdat de wijn hier aan de rivier rijpt. Wie een week blijft eet zich er makkelijk doorheen.
De francesinha
Het gerecht waar Porto om bekendstaat is de francesinha: lagen getoast brood met rosbief, ham en worst, bedekt met gesmolten kaas en overgoten met een saus van tomaat en bier. Er komt friet bij en vaak een gebakken ei bovenop. Een standaardrecept bestaat niet; elke zaak heeft zijn eigen saus, en daar wordt hier serieus over gediscussieerd.
De bedenker was Daniel Silva, een teruggekeerde emigrant die begin jaren vijftig in restaurant A Regaleira de Franse croque-monsieur bewerkte tot iets wat vier keer zo zwaar is. In een gewone tasca betaal je grofweg tussen de twaalf en zestien euro; in de toeristische straten loopt dat op. Eet hem als lunch, niet als diner, tenzij je van plan bent daarna niets meer te doen.
Tripas en de bijnaam tripeiros
Inwoners van Porto heten tripeiros, penseters. Volgens de overlevering bouwde de stad in 1415 in het geheim de vloot voor de verovering van Ceuta en stonden de inwoners al het goede vlees af aan de vertrekkende schepen. Wat overbleef waren de ingewanden, en daar maakten ze een stoofpot van.
Tripas à moda do Porto is nog altijd op de kaart te vinden: pens met witte bonen, wortel, worst en verschillende soorten vlees, geserveerd met rijst. Het is een gerecht dat je waarschijnlijk maar één keer bestelt, maar het hoort bij de stad.
Bacalhau en vis
Over gezouten kabeljauw zeggen de Portugezen dat er duizend-en-één bereidingen bestaan. Dat is een zegswijze, geen telling, maar het geeft wel de plaats van bacalhau aan. De bijnaam is fiel amigo, trouwe vriend.
De Porto-variant heet bacalhau à Gomes de Sá, genoemd naar een kabeljauwhandelaar uit de Ribeira die zijn recept verkocht aan een kok: kabeljauw geweekt in melk, met aardappel, ui, ei en zwarte olijven. Een tweede lokale klassieker is bacalhau à Zé do Pipo, gegratineerd onder aardappelpuree.
Verse vis eet je het best in Matosinhos, waar de restaurants hun sardines en zeebaars gewoon buiten op de grill leggen. Met metrolijn A ben je er vanuit het centrum zo.
Kleine dingen aan de toog
De cachorrinho is een Porto-specialiteit die weinig toeristen kennen: een klein knapperig broodje met verse worst en kaas, plat geperst op de grill, in stukjes gesneden en overgoten met pittige boter. Je eet hem staand met een biertje erbij. Cervejaria Gazela, open sinds 1962, geldt als het adres.
Verder zijn er de bifana, een broodje met in knoflook en wijn gesmoord varkensvlees, en caldo verde, de soep van aardappelpuree met flinterdun gesneden kool en een plakje chouriço. Die soep komt uit de Minho, net ten noorden van Porto, en werd in 2011 tot een van de zeven wonderen van de Portugese keuken verkozen.
Zoet en koffie
De pastel de nata komt niet uit Porto maar uit Belém bij Lissabon, waar monniken hem bedachten met de eierdooiers die overbleven. Je vindt hem hier natuurlijk overal, maar een eigen traditioneel gebak heeft Porto eigenlijk niet. In 2019 werd daar nog een wedstrijd voor uitgeschreven; het winnende gebak was acht maanden later op twee plekken te koop.
Bestel je koffie, dan vraag je gewoon om um café. Het oude Porto-woord voor espresso is cimbalino, een verbastering van het machinemerk La Cimbali. In Lissabon zeggen ze bica. Je hoort cimbalino nog maar zelden, maar het is een van de weinige woorden die echt van hier zijn.
Port, en wat de soorten betekenen
Port wordt gemaakt door de gisting te stoppen met druivenbrandewijn, waardoor er restsuiker overblijft en het alcoholpercentage tussen de negentien en tweeëntwintig procent uitkomt. Er zijn twee hoofdstijlen.
Ruby rijpt vooral op fles: donker, fruitig, met kers en pruim. Daaronder vallen ook LBV, die vier tot zes jaar op hout ligt en meteen drinkklaar is, en vintage, die na twee tot drie jaar op fles gaat en daar decennia kan liggen.
Tawny rijpt op hout en wordt lichter van kleur: noten, karamel, gedroogde vijg. De aanduidingen tien, twintig, dertig en veertig jaar slaan op een gemiddelde van de blend. Een colheita is een tawny van één oogstjaar die minstens zeven jaar op vat heeft gelegen. Daarnaast is er witte port, van droog tot zoet, en rosé.
Wil je zien waar het rijpt, dan steek je de rivier over naar de kelders in Gaia. Dat staat bij de excursies vanuit Porto.
Vinho verde
De wijnstreek Vinho Verde loopt van de Minho tot aan Porto; de stad vormt precies de zuidgrens. Verde slaat niet op de kleur maar op de frisheid en de zuurgraad. De witte wijnen van Alvarinho, Loureiro en Avesso zijn licht en droog en passen bij vrijwel alles wat hier uit de oceaan komt.
Markten en markthallen
De Mercado do Bolhão uit 1914 ging in 2018 dicht voor een verbouwing die ruim vier jaar duurde en in september 2022 weer openging. Er zijn nu ruim tachtig kramen, bijna veertig winkels en tien restaurants; op de begane grond het verse, op de verdieping het eten. De openingstijden verschillen per handelaar.
Sinds mei 2024 zit er ook een Time Out Market in de zuidvleugel van station São Bento, ontworpen door Eduardo Souto de Moura, met een stuk of twaalf keukens en twee bars. Dagelijks open van tien uur ’s ochtends tot middernacht. Aan de Boavista ligt de Mercado Bom Sucesso, sinds 2013 een mengeling van markt, restaurants en hotel.
Waar je moet zijn
Voor vis naar Matosinhos, voor de francesinha naar een gewone tasca in de Baixa, voor port naar de overkant van de rivier. De markthallen zijn het handigst als je met een gezelschap bent dat het niet eens wordt. Wanneer je het best komt staat bij de beste reistijd voor Porto.
De content van dit artikel is op 25 september 2026 voor het laatst aangepast.